Kącik Rodzica

PSYCHOLOG – BEHAWIORYSTA

Informujemy, że od bieżącego roku mają Państwo możliwość skorzystania ze wsparcia psychologa-behawiorysty. Pani psycholog udziela pomocy psychologiczno- pedagogicznej dzieciom, rodzicom i nauczycielom w czwartki od 12:00 – 16;30, a piątek od 07:00 – 11:30

Załącznik spotkań:  Harmonogram-i-tematyka-spotkań-z-rodzicami-1

Porady Pani psycholog – behawiorysty:

22.03.2018r.  pt. ” Jak radzić sobie ze złością ? „

  1. Ważnym pierwszym krokiem w okiełznaniu złości jest jej rozpoznanie, uświadomienie, nazwanie je: „czuję złość”,  „złoszczę się”. Przyznanie się do odczuwania złości to nic złego, to nazwanie faktu, informacja o nas.
  2. Kolejnym krokiem jest rozpoznanie, opisanie sytuacji, która przyczyniła się do pojawienia złości. ” Kiedy ona tak powiedziała, zrobiła, kiedy mnie obraziła, mówiąc, że to ukradłam”, „kiedy zgubiłam telefon”, „kiedy mój szef mnie skrytykował”, „kiedy moje dziecko nie chciało jeść” itd.
  3. Następnie ważne jest nazwanie i opisanie objawów przeżywanej złości, sygnałów wysyłanych przez ciało, które informują o złości.  Każdy przeżywa złość na swój sposób, więc przyjrzyj się co tobie w takiej sytuacji mówi ciało. Spróbuj nazwać to, co dzieje się z twoim organizmem: np.: zrobiło Ci się gorąco, czujesz, że oddech przyspiesza, oddechy stają się krótkie, zaczynasz się nerwowo kręcić, potrzebujesz ruszać rękami itp.
  4. Następnie istotne jest wyrażanie tzw. „monitów”, czyli treści, które wyciszą negatywne komunikaty i uspokoją chaos myśli, np. : ” staram się uspokoić”, „ta sytuacja jest do rozwiązania, ale nie teraz”, „nie chcę się posunąć za daleko, to jest ten moment, kiedy warto się wycofać”, „zależy mi na zmianie, dlatego nie będę brnął w to dalej, „bezradność to stan, z którym chcę sobie poradzić bez przemocy”, „wiem swoje, ale nie będę na siłę przekonywał innych”, „nie zgadzam się z nim, ale nie chcę, żeby to było powodem wielkiej awantury”, „dłużej nie odbijam piłki, to droga donikąd”, „teraz nie warto dyskutować, lepiej jak to odłożymy”.
  5. By się uspokoić można użyć , tzw. reduktorów. Spokojny, kontrolowany oddech, zastosowanie własnej mantry, liczenie wspak, próbowanie dokonania obliczeń, które wymagają skupienia, recytowanie w myślach długiego wiersza, przypominanie sobie jak wygląda ulubiony obraz lub zdjęcie, próbowanie wizualizować sobie szczegółów, myślenie o jakimś bezpiecznym miejscu, wspominanie miłych chwil, wyjście na spacer, podjęcie aktywności sportowej. Być może nie od razu uda się znaleźć właściwy reduktor, ale warto wypróbować kilka prostych sposobów, by odnaleźć ten najskuteczniej działający.
  6. Jeśli udało ci się przejść konstruktywnie przez doświadczenie złości, możesz sobie pogratulować. Warto przeanalizować całą sytuację i przyjrzeć się temu, co pomogło ci nie wpakować się w kłopoty i wyrazić złość odpowiednio? Jeżeli jednak nie udało  się tym razem, sprawdź, co konkretnie wyprowadziło cię z równowagi. Jakie były twoje myśli, słowa, które wyzwoliły agresję. Jakie konsekwencje poniosłeś? Wyciągnij wnioski i przy kolejnym ataku złości spróbuj zastosować zmiany.  Trening radzenia sobie ze złością w swej istocie jest niezwykle prosty. Jednak, jeżeli  ma przynieść kolejne próby konstruktywnego wyrażania złości w imię komfortu własnego oraz relacji, na których nam zależy.

 

05.04.2018r. pt. ” Jak wspierać dziecko w przezwyciężaniu lęku. Plan działania „.

Warsztaty dla rodziców: Lęki u dzieci
Lęk towarzyszy człowiekowi od najwcześniejszych lat życia do późnej starości.Warto wiedzieć ,że
nasilenie objawów lęku jest ściśle związane z daną fazą rozwojową dziecka. Strach pojawia się w
sytuacji bezpośredniego zagrożenia, natomiast lęk jest wytworem wyobraźni, na podłożu
doświadczenia strachu. Im więcej sytuacji, w których dziecko doświadcza strachu tym potencjalnie
większe ryzyko związane z nasileniem się lęku u dziecka.
1. Okres niemowlęcy
Pierwsze sześć miesięcy to czas występowania strachu przed niespodziewanymi , intensywnymi
bodźcami zmysłowymi (np. nagły hałas, ostre światło), następne sześć miesięcy to czas
występowania lęku separacyjnego, gdy źródłem niepokoju jest oddzielenie od opiekuna.
2. Okres 2 – 4 lata
Głównym źródłem strachu mogą być wytwory wyobraźni ( potwory) oraz kolor czarny. To etap
rozwoju, podczas którego dynamicznie zaczyna rozwijać się myślenie wyobrażeniowe.
3. Okres 5 – 7 lat
To czas przedszkolny, w którym głównym źródłem strachu mogą być katastrofy naturalne, takie jak
strach przed trzęsieniem ziemi, powodzią, który może być dodatkowo indukowany przez media .
W tym czasie pojawia się również lęk przed ciemnością. Dosyć charakterystyczne dla tego rozwoju
jest występowanie większego nasilenia dolegliwości somatycznych – stosunkowo często różnym
objawom lękowym towarzysza np. bóle brzucha lub inne dolegliwości układu pokarmowego.
4. Okres 8 – 11 lat                                                                                                                                                                                        To czas szkoły podstawowej kiedy źródłem strachu mogą być rywalizacja i
porównywanie się z rówieśnikami, osiągnięcia szkolne i sportowe.
5. Okres 12 – 18 lat                                                                                                                                                                                          To czas adolescencji, podczas którego najczęstszym obszarem manifestacji
lękowej będzie zagrożenie wykluczeniem spośród grona rówieśników.
Jeśli taki rodzaj lęku pojawia się u dziecka w określonym okresie rozwoju to wskazuje, że ogólnie
znaczy, że powinien ulec wygaszeniu na następnym etapie rozwoju. Z czasem, jednak mimo
upływu czasu lęk u dziecka pozostaje. Mówimy wówczas o ryzyku występowania zaburzeń
lękowych.

Zaburzenia lękowe to odchylenie od ogólnie przyjętych norm, które odnoszą się do określonego
wieku dziecka i nie tylko. Zakłócają prawidłowy rozwój dziecka w sferze adaptacyjnej, społecznej,
poznawczej, emocjonalnej. Nadmierny lęk przed separacją zakłóca swobodny rozwój społeczny
dziecka i powoduje trudności adaptacji szkolnej, wywołuje dolegliwości somatyczne, mogą
pojawiać się częste biegunki, wymioty.
Do zaburzeń lękowych należą np. fobie. Fobie zatrzymują rozwój emocjonalny dziecka, a także
rozwój w sferze poznawczej mogą wywołać poczucie wyobcowania, alienacji.
Niekiedy interpretuje się takie objawy jako nieśmiałość, ale po pewnym czasie może się okazać, że
lęk utrzymuje się nadal i dziecko nie radzi sobie z nim jak inni rówieśnicy.
Innym rodzajem zaburzeń lękowych jest PTSD – Zespół Stresu Pourazowego, który jest reakcją na
ciężki stres. Szczególnie podatne na stres są dzieci i młodzież. Objawia się on wzmożonym
odczuwaniem lęku i polega na przeżywaniu traumatycznych przeżyć w czasie snu, ale także
podczas zabaw, przy kontakcie z czymś lub kimś, co lub kto kojarzy się z traumą. Kolejnym
objawem tego zaburzenia jest unikanie tematów związanych z traumą oraz pobudzenie ( np.
problemy z zasypianiem). W takim przypadku wskazana jest pomoc specjalistów: psychologa
dziecięcego, terapeuty dziecięcego, czasem lekarz
Zaburzenia lękowe mogą wywołać w następujące czynniki:
a. niekorzystne wpływy środowiska rodzinnego – przenoszenie nieprawidłowych postaw rodziców
na dzieci, warunkowane nieprawidłowymi postawami rodzicielskimi, chorobami (np. depresja) czy
zaburzeniami osobowości rodziców, częste straszenie dziecka, obrazowanie niekorzystnej
perspektywy życiowej,
b. ciężki stres i doświadczenie zagrożenia życia lub zdrowia przez z dziecko ( m.in. w rodzinie z
problemem przemocy, uzależnienia czy długofalowego konfliktu między rodzicami, w którym
uczestniczy dziecko, przeżyta katastrofa, pożar, wykorzystanie seksualne )
c. indywidualne predyspozycje dziecka
d. inne
Aby pomóc dziecku, kiedy pojawia się lęk, warto wiedzieć, że lęk rośnie w siłę w konkretnej
sytuacji tylko na początku, kiedy o nim myślimy. Po krótkim czasie możemy zauważyć, że lęk
będzie opadał, kiedy zaczynamy myśleć o czymś innym. Np. kiedy jest ciemno dziecko wyobraża
sobie potwory i trudno mu zasnąć. Narasta lęk. Po pewnym czasie dziecko dostrzeże, że nie ma
potworów, a za ścianą słyszy znajome dźwięki. Zaczyna myśleć o tym, że obok w pokoju jest mama
i tata. W tym czasie lęk zaczyna opadać a dziecko czuje, że jest bezpieczne chociaż jest ciemno.
Kiedy zaczynamy myśleć o czymś innym lęk opada do takiego stopnia, że możemy normalnie
funkcjonować, wzrasta natomiast poczucie własnej siły. Jeśli przezwyciężymy lęk czujemy jak
wzrasta przy tym poczucie własnej wartości.

 

12.04.2018r. pt. ” Jak pomóc dziecku w wyrażaniu emocji. Komunikacja wspierająca.”

Drodzy Rodzice

Dziecko, tak jak dorosły, potrzebuje zrozumienia, kiedy przeżywa silne uczucia. Nie jest wtedy w stanie nikogo słuchać ani cokolwiek zrobić. Nie przyjmuje konstruktywnej krytyki, rad, pocieszeń. Nie jest w stanie bawić się, sprzątać, zajmować innymi sprawami. Jeśli otrzymuje empatyczne zrozumienie to chętnie skorzysta ze wskazówki jaką usłyszy od osoby dorosłej.

Tempo codziennego życia powoduje, że koncentrujemy się na wielu zadaniach zamiast na jednym.Taka sytuacja powoduje, że słuchamy dziecko jednym uchem, ignorujemy przeżycia „nie ma czego się bać”, tłumimy „nie wolno się złościć”, „przestań się użalać”, „tu nie ma powodu do płaczu”, wyrażamy niezadowolenie„dlaczego się złościsz?” zaprzeczając, oceniając lub ignorując uczucia dziecka.

Często jest jeszcze tak, że łatwiej nam zaakceptować u dziecka przeżywaną radość, zadowolenie, trudniej natomiast zaakceptować strach, złość, smutek, rozczarowanie. Warto zauważyć, że uczucia, których nie akceptujemy u siebie, nie akceptujemy również u innych. Tak naprawdę zaprzeczamy uczuciom, aby uwolnić od nich siebie np.  strach  kojarzymy ze słabością, którą wypieramy u siebie i pośrednio u dziecka.

  1. Empatyczne zrozumienie

Akceptacja uczuć jest bardzo ważna przy wspieraniu rozwoju emocjonalnego dziecka oraz w dorosłym życiu. Żeby dziecko poczuło się zrozumiane musi poczuć, że akceptuje się jego wszystkie uczucia. W akceptacji pojawiających się uczuć wykorzystujemy empatię. Jest ona pomocna aby lepiej okazać dziecku zrozumienie. Trzeba pamiętać, że w różny sposób komunikujemy się z dzieckiem – werbalne komunikaty, niewerbalne komunikaty, ton głosu, inne. Poprzez zastosowanie określonej formy komunikacji najlepiej  możemy okazywać zrozumienie.

Empatyczne rozumienie uczuć najkrócej ujmując to:

  • akceptacja i słuchanie dziecka
  • akceptacja wszystkich uczuć jakie pojawiają się u dziecka

Aby okazać to zrozumienie warto pamiętać, że bardzo pomocne będzie

  • potakiwanie głową
  • stosowanie krótkich „mmm”, „och”, „rozumiem”, „oj”
  • dostosowanie, dostrojenie własnej pozycji ciała do pozycji ciała dziecka
  • odpowiedni, adekwatny do uczuć ton głosu
  • delikatny, adekwatny kontakt fizyczny(przytulenie, dotyk ręki)

Uważać trzeba, aby wstrzymać się od oceny dziecka „ taki duży chłopiec a wstydzi się”, rad „nie płacz tylko zajmij się czymś”, werbalnych pocieszeń „ jutro będzie lepiej”.

Jeśli przyjmiemy, że wszystkie uczucia są

  • tak samo ważne
  • pojawiają się niespodziewanie, niezależnie od naszej woli
  • nasilają się w określonych sytuacjach lub nie

to lepiej je można  zrozumieć i zaakceptować.

  1. Identyfikacja uczuć

Drugim ważnym krokiem na drodze wspierania dziecka jest określenie uczuć, które ono odczuwa, nazwanie ich: „oj widzę, że ci smutno”, „czujesz się rozczarowany”, „ale radość”, „och, widzę, że złościsz się”. Smutek, radość , złość, zadowolenie, rozczarowanie to najczęściej rozpoznawane uczucia. Ale lista uczuć jest szeroka. Przy rozpoznawaniu pozostałych uczuć mogą pojawiać się już problemy.

Problemem jest, że trudno określić uczucia u innych, jeśli nie staramy się ich rozpoznać u siebie. Obecnie pomoc w określaniu uczuć jest dostępna w różnych zestawach emotikonów dostępnych choćby w telefonach komórkowych. Ale aby uczucia właściwie określić u siebie i innych należy je najpierw właściwie rozpoznawać u siebie. Tu często pojawiają się problemy, ponieważ uczucia są często skrywane, wypierane.

Aby lepiej rozpoznawać uczucia warto przyglądać się  zmianom fizjologicznym jakie pojawiają się pod ich wpływem np.

zmiany koloru skóry, napięcie mięśni,łzy, zaciśnięcie szczęki czy dłonie, potliwość,wzmożona siła lub bezsilność, ekspresja ruchów czy inne. Np w strach skóra blednie, ciało „kurczy się”,w smutku pojawiają się łzy, w złości skóra czerwienieje, ciało napręża, wzmaga się ruchliwość.

  1. Wyrażanie uczuć

Następny ważny krok to oddzielamy uczucia od zachowania, które pojawia się pod wpływem uczuć. Pod wpływem uczuć pojawiają się określone zachowania, których możemy nie akceptować np. złość może wyzwalać kopanie, bicie, niszczenie przedmiotów. Oddzielenie uczuć od zachowań pozwala na reagowanie na określone zachowanie i modyfikację w kierunku akceptowanym.

Akceptujemy uczucie złości ale nie akceptujemy kopania, bicia, niszczenia. Komunikujemy dziecku „ możesz się złościć, ale nie wolno bić”. W złości pomaga sport, wysiłek fizyczny, odosobnienie, intensywne oddychanie, wizualizacja, monity( pozytywne myśli). Istnieje ogromna różnica między przyzwoleniem na wyrażanie przeżyć emocjonalnych a działanie pod ich wpływem.

  1. Konstruktywne radzenie sobie z uczuciami

Kiedy pozwolimy sobie na wyrażanie uczuć możemy podjąć decyzję jak w danej sytuacji powinniśmy się zachować.W przypadku dziecka wsparcie i pomoc rodziców jest na tym odcinku kluczowe. Możemy wspomóc dziecko, aby radziło sobie w przeżywaniu emocji poprzez wskazanie preferowanych zachowań czy aktywności np. w smutku pomaga obecność bliskiej osoby, żal można ukoić rozmową z przyjacielem, niepokój rozładuje malowanie kredkami czy gniecenie plasteliny, a strach z czasem staje się mniejszy i można go oswoić poprzez robienie przyjemnych rzeczy. Od złości do przemocy droga jest niedaleka. Dlatego warto przyjrzeć się jak najlepiej radzić sobie w złości aby nie dopuścić do przemocy. Pomoże wysiłek fizyczny np.bieg dookoła bloku, sprzątanie, gniecenie gazety, krótki spacer, słuchanie muzyki, inne. Warto o tym porozmawiać z dzieckiem.

19.04.2018r. pt. „Umiejętna gospodarka nagrodami (wzmocnieniami) wspierająca rozwój dziecka.”

System pozytywnego wsparcia i ponoszenia konsekwencji:

Dzieci potrzebują precyzyjnego określenia co jest dozwolone, a czego nie wolno. Opracowując ” kodeks przedszkolaka” musimy zarówno wspierać i motywować je do przestrzegania obowiązujących norm i zasad , jak również, konsekwentnie egzekwować go. Skutecznym środkiem wychowania są nagrody i pochwały. Mają one wartość zachęcającą do pracy dla każdego człowieka, a tym bardziej dla dziecka. Uznanie i akceptacja mobilizują do dalszych wysiłków.

Nagradzamy za:

  • stosowanie ustalonych zasad i umów,
  • wysiłek włożony w wykonywaną pracę,
  • wywiązywanie się z podjętych obowiązków,
  • bezinteresowną pomoc innych,
  • aktywny udział w pracach na rzecz grupy i przedszkola.

Formy nagradzania:

  • pochwała indywidualna,
  • pochwała wobec grupy,
  • pochwała przed rodzicami,
  • eksponowanie mocnych stron dziecka,
  • wyznaczanie dziecka do prowadzenia zabawy np. pociągu.
  • przydzielanie ważnego zadania do wykonania,
  • wyznaczanie dziecka na „pomocnika” przy realizacji określonego zadania,
  • zastąpienie nauczyciela w prowadzeniu zabawy,
  • możliwość wyboru przez nagrodzone dziecko ulubionej formy działalności, zabawy,
  • wyróżnienie przez dostęp do atrakcyjnej zabawki,
  • atrakcyjne spędzanie czasu, atrakcyjna zabawa w grupie według pomysłu dzieci,
  • uatrakcyjnienie dnia ( wprowadzanie nowej zabawy, bajki ),
  • chodzenie w pierwszej parze,
  • drobne nagrody rzeczowe, np. elementy uznania ( odznaka, order).

Po ustaleniu norm postępowania powinniśmy, także ustalić konsekwencje  za brak podporządkowania się im.

wzmocnienia negatywne stosujemy za:

  • nieprzestrzeganie ustalonych norm i zasad współżycia w grupie i przedszkolu,
  • stwarzanie sytuacji zagrażających bezpieczeństwu  i zdrowiu własnemu i innych,
  • zachowania agresywne,
  • niszczenie wytworów pracy innych , ich własności,
  • celowe nie wywiązywanie się z podjętych obowiązków.

Formy wzmocnień negatywnych:

  • upomnienie słowne indywidualne ( przypomnienie obowiązujących zasad).
  • upomnienie słowne wobec grupy.
  • poinformowanie rodziców o przewinieniu.
  • okazywanie niezadowolenia – gest, mimika, wyrażanie przez nauczyciela smutku i niezadowolenia z powodu zachowania dziecka.
  • czasowe odsunięcie od zabawy.
  • wyciszanie dziecka przez indywidualne zabawy przy stoliku.
  • rozmowa na temat postępowania dziecka – przedstawienie następstw zachowania ( skłonienie dziecka do autorefleksji).
  • zastosowanie aktywności mającej na celu rozładowanie negatywnych emocji.
  • spędzanie kilku minut na „krzesełku myślenia”.
  • wykonywanie pracy na rzecz poszkodowanego ( np. rysunek jako forma przeproszenia).
  • wykonanie pracy na rzecz grupy ( np. ułożenie zabawek, książek w kącikach zainteresowań).

 

 

 

 

10.05.2018r. pt. ” Skuteczne wydawanie poleceń. Dziecko „trudne”.

Sześć etapów skutecznego wydawania polecenia

  1. Podejdź do dziecka
  2. Zdobądź jego uwagę ( dotknij jego ramienia, nawiąż kontakt wzrokowy, zawołaj po imieniu).
  3. Sformułuj jednoznaczne, dwu -, trzy wyrazowe polecenie.
  4. Poproś dziecko by powtórzyło polecenie.
  5. Powtórz polecenie tyle razy ile założyłeś, poproś by dziecko je powtórzyło.
  6. Dopilnuj jego wykonania (Nie odchodź od dziecka, aż nie skończy! )

 

bezpieczeństwo psychiczne naszych dzieci